Eğer vaktim olsaydı ve gerçekten inansaydım beni anlayacağına bıkmadan anlatırdım bu sevdamın çaresizliğini.

Bu zavallı yüreğimi nasıl tozlu sıralara, demir basamaklara mahkum ettiğini anlatırdım. Yalnız bu da değil konuşamayı

hiç beceremediğim halde dünya'nın bütün dillerinde seni arardım, sevdayı anlatacak birtek kelimeyi...Yine de bulamazdım

bence.Bu arayış boşuna nafile...Eğer vaktim olsaydı ve gerçekten inansaydım beni anlayacağına bir değil; bin kez söylerdim;

uzaklığın en yakın halini nasıl yaşattığını, yapamayacağın şeyler için çılgınca mücadeleyi.Ve seni hiç kazanmamışken kaybetmeyi

Sırtımda ayazı soğuk duvarların ve yanımda inadına sensizlik.Aslında yazmak hiç birşeydir. Boş bir kağıda ona hiçsormadan

kirletmektir.Aslında yazmak sensin. Aslında yeterince geç bile değil, aslında vaktinden çok erken sayılır. Bu zamanda ölmek

bile zordur. Ölmek ne geç ne erken. Aslında ölmek kolayda değil. Nefes alırken ölmek yürürken ölmek, durupdururken ölmek

seni gördükçe ölmek..Eğer yeterince vaktim olsaydı ve gerçekten inansaydım beni anlayacağına sana sevdayı anlatırdım. Ölü

akşamlara, soğuk ayazlarına duvarların mahkum ettiğin sevdamı. Ama inanmıyorum ve zaten vaktimde yok.